สี่หนก้อเกินพอ...ห้าครั้งก้อเกินไป

ผมไม่ได้อัพเดทเว็บไซต์แห่งนี้เสียนาน อาจแวะมาบ้างแต่ก็เป็นเพียงเข้ามาพักผ่อน
บางทีก็เข้ามาแอบนอนสักงีบ พอให้กระชุ่มกระชวย แล้วก็ออกไปลุยกับโลกภายนอกกันต่อ

การเดินทางพายเรือเพื่อแม่ในระยะทาง 1500 ไมล์ทะเลไทย กลายเป็นบทเริ่มต้นของเรื่องราวอีกมากมาย
ผมต้องออกเดินทางอีกครั้ง ทั้งยาวนาน และยาวไกลมากกว่าเดิม บางช่วงอาจมีเพื่อนมาร่วมทาง แล้วก็จะเหลือเพียงลำพังเสมอ
บางครั้งยามท้อ อดถามตัวเองไม่ได้ว่า ทำไมผมต้องทุ่มเทขนาดนี้ มันเหมือนคนดื้อที่หาเรื่องใส่ตัวเอง...หรือเปล่า

แต่พอนึกย้อนกลับไปสู่วันเก่าๆ ทั้งวันดีและวันร้าย ช่วงซัดเซพเนจรไปตามริมทะเล เพียงเพื่อให้รอดชีวิตไปทีละวัน
มันทำให้เกิดพลังมหาศาล ที่อยากทำ อยากสร้าง อยากตอบแทน อยากขอบคุณ อยากไปสารพัด

หลังจากเกิดธรณีพิบัติคลื่นยักษ์สึนามิ ซํดเข้าถล่มชายฝั่งทะเลอันดามันที่ผมพายเรือผ่านไปไม่นาน
ผู้คนที่ผมคุ้นเคยหลายครอบครัว สูญหาย พลัดพราก และล่มสลาย ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมอีก

ผมทิ้งทุกอย่าง ทุ่มเททั้งวันทั้งคืนเพื่อค้นหาและเยียวยาครอบครัวของผู้มีพระคุณ ทั้งที่เป็นข่าวและไม่เป็นข่าว
หลายเดือนต่อจากนั้น ผมพบสัจจธรรมหลายเรื่อง ทั้งที่อยากเล่าและไม่กล้าเล่าให้ฟัง ทั้งอบอุ่นและใจหาย

ผมกลับขึ้นกรุงเทพฯ เหมือนคนป่วยหนัก ปวดใจที่ไม่เป็นอย่างที่คิด กิเลสและโลภะเป็นคลื่นลูกใหม่ที่โถมเข้ามา
ไม่นาน น้ำใจก้อเริ่มเหือดหาย ขณะที่น้ำตาของผู้ประสบภัยยังไม่ทันแห้ง และเป็นไปตามยถากรรม

By: ดอนหวายทูเดย์

« back